Monte Rosa

Zaterdag.
De wekker staat op 04u00. Ik geef mijn lieve vrouw nog een "slaap-zacht-verder-zoen" en sta op. Graag had ik nog wel blijven liggen maar de lokroep van de bergen klinkt nu te hard. Om 05u00 heb ik afgesproken met klimmaat Geert in Boutersem. Via Bern rijden we later die dag Zwisterland binnen en langs de Grote St Bernard worden we Italië binnengeleid. Rond 16u00 zijn we in Staffal aan de voet van de Monte Rosa. Hier begint onze klimweek. Het weer zit een beetje tegen en het zag ernaar uit dat we de 500 hoogtemeters naar onze eerste hut, de rifugio Gabiet, op 2300m, te voet naar boven moesten. Gelukkig klaart het even op en wordt de kabelbaan terug in werking gezet. 's Avonds in de hut genieten we van een lekkere Italiaanse maaltijd.

Zondag
Na een stevig ontbijt zakken we terug af naar het station van Gabiet om via een tussenstop op Passo dei Salati naar Punta Indren te stijgen op 3200m. Van hieruit gaat de tocht te voet verder. De planning is om een rustige acclimatisatietocht te maken naar onze volgende slaapplaats, de rifugio Gnifetti op 3600m. Morgen zouden we dan de Ludwigshöhe, de Corno Nero, de Balmenhorn, de Vincent Pyramide en de Punta Giordani beklimmen en terug overnachten in dezelfde hut. Het weer is mooi boven en bij het aantrekken van onze gamachen en stijgijzers speel ik met de idee om rechtstreeks te stijgen naar de Punta Giordani om daarna pas af te zakken naar de hut. Als Geert even later met hetzelfde idee komt aandraven is de knoop snel doorgehakt. We binden ons niet in en beginnen aan de klim naar Giordani. Het is echter al redelijk laat en de sneeuw is niet van bijster goede kwaliteit. Bovendien stijgen we niet zo snel en er komen wolken opzetten wat maakt dat we halverwege terugdraaien en het spoor naar rifugio Gnifetti volgen. In de hut krijgen we een kamer van 4 voor ons beiden. Na het avondeten krijgen we echter het gezelschap van een Sloveens koppel dat tot 's avonds laat lawaai maakte op de gang en pas als ondergetekende eens flink van zijn oren maakte werd het stil. Eindelijk …!

Maandag
We staan op om 4u30. Het ontbijt stond klaar vanaf 05u00. Nadien zakken we terug af naar de gletsjer. We binden ons in en dan begint het monotone ritme dat elke alpinist wel kent. Adem, stap, stap, hijg, … adem, stap, stap, hijg, … We zijn niet het eerste cordée op de gletsjer maar we maken mooie vorderingen. Rond 09u00 staan we op de top van de Ludwigshöhe. Dit wordt het hoogste punt voor vandaag. We dalen terug een beetje af en starten dan de beklimming van de Corno Nero. De laatste dertig meter zijn redelijk steil en een beetje verijsd. Geert klimt voor, maakt een relais en even later staan we samen op onze tweede 4000er van vandaag. Via een korte beklimming van de Balmenhorn (nummer drie van de dag) stijgen we naar de Vincent Pyramide. Een mooie, maar eenvoudige sneeuwtop. We steken de topkoepel over en gaan op zoek naar de rotsgraat die ons naar de Punta Giordani moet leiden. Dit blijkt echter helemaal niet zo gemakkelijk te zijn. Er is geen spoor en uiteindelijk komen we bovenaan een couloir dat wellicht tussen de rotsen naar de gletsjer leidt waar we gisteren onze eerste poging al waagden. De angsthaas in mij komt naar boven : ik zie het niet zitten om dit couloir af te klimmen. De losse poedersneeuw geeft nergens houvast en bovendien weten we niet waar we terecht zullen komen. Na wat heen-en-weer geargumenteer geeft Geert me een "bleitsmoel" blik en we besluiten dan maar terug te lopen naar de top van de Vincent om via het gekende spoor weer af te dalen naar de gletsjer en verder naar de hut. Het is aardig warm op de gletsjer en de sneeuw is aan 't smelten. We schuifelen en waggelen dan ook naar beneden. Wellicht zien we er van ver uit als twee dronkelappen. Later in de namiddag proberen we wat te rusten en bestuderen we de route voor morgen.

Dinsdag
Ook vandaag vertrekken we weer rond 5u00. We volgen hetzelfde spoor maar ipv rechts af te slaan naar de lagere toppen zoals gisteren, blijven we nu het spoor volgen tot aan de Colle del Lys. Argwanend bestuderen we de Lyskamm die overmorgen op de planning staat. Pfff, … zo op 't eerste zicht is dat toch een steile graat. Na de Colle de Lys duiken twee toppen voor ons op. Links de Signalkuppe met de bekende Margheritahut op de top en rechts de Parrotspize. Tussen een aantal imposante seracs lopen we rond deze laatste berg om. Het spoor splitst zich en wij beginnen aan de beklimming van de Parrot. Na een kort steil stukje komen we aan op een klein plateau. Hier zitten we beschut tussen de rotsen. We eten snel iets en besluiten onze rugzakken hier achter te laten. De windstopper bivakmutsen worden aangetrokken, de klimhelm wordt opgezet en we beginnen aan de beklimming van de topgraat. Even laten zitten Geert en ik broederlijk naast elkaar op de top. Er staat een koude, strakke wind. We dalen af via hetzelfde spoor en starten de beklimming van de Signalkuppe. Even spelen we nog met de idee om de Zumsteinspitze te beklimmen alvorens naar de Margheritahut gaan, maar de hoogte eist zijn tol en ik ben toch redelijk moe. Rechtstreeks naar de hut dus, waar we eerst genieten van een warm middagmaal en nadien van een paar uur rust. In de kamer ligt een zieke Duitser die last heeft van de hoogte…

Woesdag
Na een slapeloze nacht sta ik op met hoofdpijn en een misselijk gevoel. Tijdens het ontbijt voel ik me niet al te best, maar we starten toch met de beklimming van de Zumsteinspitze, met de bedoeling om nadien ook nog de Dufourspitze te beklimmen. Als dat maar goed komt. De Dufourspitze is, samen met de graatoverschrijding van de Lyskamm, één van de twee toppen die we absoluut willen doen tijdens deze klimweek. Halverwege de beklimming van de Zumstein krijg ik echter braakneigingen en Geert beslist kordaat om terug te draaien. Mijn zwak protest krijgt geen gehoor en een uur later staan we weer in de hut. Geert maakt zich op om met 2 Duitsers richting Dufour te trekken en ikzelf kruip weer onder de wol. Een uurtje later staat Geert weer terug in onze kamer. "Met die Duitsers is 't niets geworden" zegt hij. "De ene is ziek en de andere kan niet klimmen". Ik voel me erg schuldig dat ik zijn klimdag verpest maar hoogteziekte is echt geen lachertje. De rest van de dag doolt Geert rond over de gletsjer met zijn ziel onder de arm terwijl ik mezelf afvraag waarom ik hier op 4555m moest komen zitten misselijk wezen. Na een soepje 's middags en nog wat rust voel ik me in de namiddag echer al helemaal beter en ik speel zelfs met het idee om toch nog snel de Zumstein te proberen. Misschien toch maar beter niet…

Donderdag
Onze laatste dag op hoogte. Ik voel me weer helemaal kiplekker. Vandaag staat de graatoverschrijding van de Lyskamm op de planning. Er staat echter teveel wind en het zou niet echt veilig zijn om deze tocht nu aan de vatten. We beslissen dan maar om een route te klimmen op de zuidkant van de Lyskamm en via de graat weer af te dalen naar ons beginpunt. Aangezien we vanavond verwacht worden in de rifugio Quintino Sella zullen we via de Naso van de Lyskamm klimmen ipv de eigenlijke graat. Het is een pittige route met verschillende ijspassages. Beurteling klimmen we voor om nadien de naklimmer te zekeren. Halverwege de klim komen we 2 luidruchtige Italiaanse gidsen tegen met Engelse klanten. "Putta alla da points offa da crampons inna da snow !!". Geamuseerd gaan we even opzij staan en slaan het ganse tafereel gade. De gidsen vertellen ons dat er bij de afdaling van de Naso een verijsde passage op ons wacht. We klimmen verder, maken de verplichte foto's op de top van de Naso en dalen dan het spoor verder af. En inderdaad, na een tijdje gaat het sneeuwspoor over in ijs. Geert maakt een relais. Ik daal af en plaats om de 15m een ijsvijs. Als het touw op is maak ik op mijn beurt een standplaats om nadien Geert te zekeren als die afdaalt en mijn ijsvijzen weer meeneemt. Nadat we zo 2 touwlengtes hebben afgeklommen merken we dat we het spoor volledig kwijt zijn! In het ijs was het spoor natuurlijk niet zo goed zichtbaar, maar toch, … hoe kan dat nu? Er zit niets anders op dan onze lijn verder af te klimmen. We verprutsen teveel tijd en het is al ruim 15 uur als we terug op de gletsjer staan. Tot onze grote verbazing zien we dat het spoor uiteindelijk langs de andere kant van de rotsen liep en op nog geen 40m van ons ook op de gletsjer uitkomt. Het weer is veel te warm en bij iedere stap die we nu zetten zakken we tot aan onze knieën in de sneeuw. We ploeteren verder naar de hut en in stilte bid ik dat we nergens over een sneeuwbrug moeten want die zou ons gewicht zeker niet meer kunnen dragen op dit late uur. Om 17uur komen we aan in de hut. We zijn dus precies 11uur onderweg geweest. 's Avonds in de hut analyseren we onze dag en bespreken we wat we verkeerd hebben gedaan. Bijleren kan altijd.

Vrijdag.
Vandaag moeten we terug naar huis vertrekken. Omdat we echter toch nog even willen klimmen vertrekken we 's morgens naar het zadel tussen de Castor en de Lyskamm oostelijke top. Het spoor ligt er goed bij op dit koude uur en we schieten aardig op. Op het zadel twijfelen we : gaan we naar de Castor? Die hebben we 2 jaar geleden al beklommen. Proberen we de Lyskamm? Dan wordt het misschien te laat. We moeten tenslotte straks nog afdalen naar de parking op Stafal.  We besluiten om terug te keren. Bij de hut aangekomen gaan de crampons de rugzak in en we dalen het bergpadje af naar de parking. Om 13uur staan we terug bij de auto. Onze klimweek zit erop. We verfrissen ons even en vertrekken dan weer naar huis. Met gemengde gevoelens zie ik de bergen in mijn achteruitkijkspiegel kleiner worden. Ik wil graag naar huis, maar anderzijds is een weekje toch te kort. We komen zeker nog terug want de Dufourspitze en de overschrijding van de Lyskamm blijven op ons "to do" lijstje staan.

Orlando Furfari