Vrijdag 8 februari
'Draai hier naar rechts', beval de geleende GPS. Zo had dat 'ding' ons al meer dan 700km geambeteerd, alleen de 'koek-koek' bij het naderen van een flitspaal kon ik appreciëren! Maj en ik waren op weg naar Annecy, waar we de nacht in het B&B-hotel zouden doorbrengen en daar dit hotel ergens tussen kleine bedrijfjes verscholen lag, hadden we beroep gedaan op dit kleine vernuftig instrumentje.
In de namiddag vonden we dan zonder problemen onze overnachtingplaats zodat er nog genoeg tijd overschoot om de oude stad van Annecy te gaan bezoeken.
We vroegen ons wel af wanneer de andere deelnemers van de rakettentocht zouden arriveren, dat moest wel een gat in de nacht zijn… .
Zaterdag 9 februari
's Anderendaags, bij het ontbijt ontmoetten we Guido, die we herkenden van de tweejaar geleden rakettentocht in de Jura. Maar waar waren de anderen? Op de parking voor het hotel stonden maar twee Belgen?! Maar verscholen achter de hoek zat Henk rustig zijn croissantje te eten. Hij vertelde hoe ze om 1 uur 's nachts naar het hotel hebben moeten zoeken, dat ze eerst niet binnen geraakten en de auto ergens buiten de poort hadden staan! Wim en Christine daagden ook op zodat er nog één man ontbrak: Jo! Maar daarvan wist Henk niet goed of die nu wel of niet deelnam!
De afspraak was 10uur op de Col du Plaimpallet ( 1173m)en zo gezegd zo gedaan en wie kroop daar verstijfd uit zijn auto: Jo, hij had de nacht in de auto doorgebracht.
Vlug maakten we ons klaar en gingen op pad. Eerst nog even langs de asfaltbaan om dan links een besneeuwd pad in te slaan. De sneeuwraketten werden onder onze bergschoenen bevestigd en het 'kraak-kraakconcert' kon beginnen. Vanaf Creux au Loup verdween het pad in het gemengd bos en al gauw werd er op kaart, hoogtemeter en kompas gelopen. Maar het spoor ging al eens verloren tussen de rotsblokken en takken die hier en daar verspreid lagen. We riepen nu en dan om te weten waar de anderen zaten. Ons tempo lag gevoelig lager, ze moesten al eens op ons wachten! Voorbij de Foyer de ski de fond volgden we de langlaufpistte om dan richting Refuge de la Platte af te slaan. Dan bereikten we een hoogplateau (+-1400m) met in het oosten een prachtig uitzicht op het Mont-Blanc-massief. Hier werd er een langere rustpauze gehouden zodat ook Wim, Henk, Chistine, Jo en Guido de Mont-Blanc konden gaan bewonderen; deze hadden ze tijdens het stappen niet opgemerkt!
Voor Maj en mij was het duidelijk: we liepen veel te traag en hielden de groep teveel op. Na overleg besloten we vanaf de Col de la Cochette rechtstreeks naar de gîte te Arith af te dalen. Maar het was nog even zoeken waar deze col juist lag. Terwijl de anderen nog langs de Refuge du Creux de Lachat gingen en zo de 'Gr de Pays Tour des Bauges' vervolgden tot Arith (764m), daalden wij in een donker dennenbos af. Toch moesten we onderweg aan een langlaufer de weg vragen, in Frankrijk is men erg karig met de wegbewijzering! De stilte werd alleen verbroken door het kraken van de sneeuwraketten, Dra maakte het dennenbos plaats voor loofbos en konden de zonnestralen ons bereiken. Op plaatsen waar de sneeuw al gedooid was stonden reeds enkele sleutelbloemen (Primula veris) terwijl kerstrozen( Helleborus foetimus) veelvuldig voorkwamen. Dit deed de te zware rugzak even vergeten die mijn schouders martelde. Dan zagen we het dorp liggen, maar de weg maakte nog een hele bocht. Meer dan 'kapot' bereikten we de gîte 'Fruitière d'Arith'. Deze bleek zeer comfortabel, we kregen zelfs een tweepersoonskamer met eigen douche en toilet. Een half uurtje later waren de anderen er ook, zij moesten één slaapzaal delen. Henk kwam naar de inhoud van mijn rugzak kijken, niet dat daar zoveel bijzonders aan was maar hij wou wel weten wat ik teveel bij had! Het eten werd verdeeld over de andere rugzakken en het overbodige( vuurtje, potten,…) werd in een plastieken tas opgeborgen en zouden we in de gîte achterlaten om het dan, op het einde van de tocht, weer op te halen. Op de slaapzaal werd een bol kaas als aperitiefhapje aangesneden en samen met nootjes en gedroogd fruit stilden we onze opkomende honger. Dat gewicht was ik dan al kwijt! Jo verscheen, gewikkeld in een blauw deken, vanonder de douche, hij was een handdoek vergeten mee te brengen!
Om halfacht werd het eten in de propvolle eetzaal opgediend; er was ook een groep luidruchtige Fransen uit de lichtstad gearriveerd. Een stevige soep gevolgd door pasta met worst en een nagerecht, overspoeld door een lokaal wijntje deed alle vermoeienis toch voor even vergeten! De Fransen begonnen ondertussen te zingen. Ik wachtte tot ze het liedje 'le chevallier de la table ronde' zouden beginnen, maar ze hielden het bij de meest gekende Franse chansons. Toen ik dan toch 'Le chevallier…' begon te zingen volgden enkelen en eindigde met een wild applaus . En dan was het bedtijd.
Zondag 10 februari
Weer was het een frisse maar stralende dag. 7u op, 8u ontbijt en om 9u weg, staat er in m'n dagboek. Ditmaal ging het naar en over de Col du Plane (1337m). We moesten een heel stuk afdalen om de brug over de Cheran te bereiken. Aan de Pont du Diable werd er halt gehouden: beneden in een diepe kloof perste een woest riviertje zich door de rotsen. Dan over weiland bergop en weer zagen we de afstand tussen ons en de groep vergroten: de iets lichtere rugzak had niet geholpen. Maj en ik besloten bij de eerstvolgende rustpauze toch maar af te haken en voor de volgende dagen een eigen programma uit te stippelen. Maar de groep stak een zodanig hart onder de riem dat we onze weg met hen vervolgden! We picknickten op een hellende weide in de zon onder inspecterende ogen van een hond, die ons van het dorp Bellecombe gevolgd was. Tot nu toe hingen de sneeuwraketten nog op onze rugzak, daar op de oosthellingen bijna alle sneeuw verdwenen was. Maar nu ging het zuidwaarts de col op en in het dennenbos lag er voldoende sneeuw voor de raketten. We volgden de groep, nu en dan vergezeld door Guido en Wim. De overschrijding legde ik op video vast, Jo vroeg me nog of hij het goed gedaan had en of hij het nog eens een keer moest overdoen! 'Gaan jullie nu maar door' zei ik tegen de jongelui, want samen met Guido waren we jonge zestigers, de anderen zaten tussen de dertig en vijftig! En daar stoven ze de weg af….! Toch was het even uitkijken hoe we moesten lopen, maar hier en daar vonden we op de sneeuw sporen van afgerukte takken die het jeugdige team had achtergelaten en ons zo de weg toonde.
Eindelijk zagen we het dak van de gîte boven een heuvel uitsteken. Binnen hadden de anderen zich al geïnstalleerd en werden we verrast door de muziektonen van een accordeon. Sara, een Parisienne, was als enige in de gîte aanwezig: had Jo haar hier stiekem gevraagd?! Al gauw bleek dat het een éénling was: ze zat eenzaam op onze verlaten slaapzaal accordeon te spelen of hurkte voor het haardvuur haar stokbrood op te warmen. Buiten een verlegen 'oui' en 'non' kwamen we niet.
Ik haalde mijn flesje Jägermeister boven, iets wat Henk niet in mijn rugzak had gevonden, en trakteerde er als aperitief mee. Er werd gretig van genoten.
Hier moesten we zelf koken: alle meegebrachte pastas en soepen werden samen gevoegd zodat de pot teveel aan eten schafte en als nagerecht waren er nog de uitgebreide zoetigheden met koffie of thee. Alleen ontbrak de wijn, maar water kan ook wel smaken…!? Na de gezamenlijke afwas verdween iedereen voor een welverdiende nachtrust.
Maandag 11 februari
7uur op, 8uur weg! We waren overeengekomen dat ditmaal onze weg in Chatelard zou splitsen. We daalden nog mee af en gingen vandaar onze auto ophalen en zouden hen in het 'Hotel du Soleil' in Aillon-Le-jeune opwachten. We vonden een bereidwillige man die ons tot Lescheraines wou voeren. Hij bekeek m'n rugzak en zei 'trop lourd'! Wijselijk knikte ik. Onderweg kreeg ik les in het rugzak pakken daar hij een monitor bij de CAF was en zelf ook tochten organiseerde. Lescheraines ligt aan het begin van de vallei die na ongeveer 10 à15km naar de Col de Plainpalais leidt, dus we hadden nog heel wat voetwerk voor de boeg. Dan maar met auto-stop geprobeerd, wat na de vierde auto lukte en ons 20 minuten later op de col afzette; het was nog geen 10 uur! Vlug de auto ijsvrij gemaakt en dan bergaf naar ons hotel.
De eigenaars van het hotel hadden ons nog niet zo vroeg verwacht, maar een kamer werd onmiddellijk in gereedheid gebracht. Het was een echt oud Frans hotel, met een krakende trap, propere kamers met een bed dat in 't midden doorzakte, WC en badkamer op de gang. Die middag aten we een stuk Frans brood met een voortreffelijk smakelijk stuk gekookte ham, ham dat je bij ons nog maar zelden eet.
Dan verkenden we de skipisten in de omgeving en gingen op zoek naar een tandenborstel voor Jo, die hij ook vergeten was! Tegen de avond reed ik de stappers tegemoet en vond hen op enkele kilometer voor het dorp. Al wat te graag verloste ik hen van hun rugzakken en pikte Guido verderop op, hij had zere voeten en zat er danig door!
Die avond aten we hetzelfde eten als in de gîte te Arith, blijkbaar was dit de specialiteit van de streek. Er werd afgesproken dat Guido de volgende dag niet meer meeging, Maj zou hem tot zijn auto voeren. Ik pikte weer aan, ditmaal met een veel lichtere rugzak…!
Dinsdag 12 februari
Het doorgezakte bed had me geen goede nachtrust bezorgd en ik was blij om 7uur te kunnen opstaan. Om 9.15u vertrokken Jo, Willem, Christien, ik en Henk op kop naar de Col de Verne(1512m). Het spoor, Combe de la Verne, leidde recht naar de Col. We moesten een 600m hoogteverschil overwinnen. Het ging eerst door een dennenbos om dan in het veel lichtere gemengd loofbos, met voornamelijk beuk, verder te gaan. Er lag ook een duidelijk raketspoor tot op de col die we rond 11uur bereikten. Het uitzicht naar de andere vallei en omliggende was fenomenaal: een spel van licht en schaduw, nevel en wolken maakte een schouwspel dat je niet ineens in je kon opnemen. Later op de videobeelden besefte je maar eerst goed hoe mooi deze streek wel is. Maar leider Henk bracht me weer tot de realiteit en verwittigde de groep dat de afdaling die nu kwam de steilste werd uit heel de tocht, dus oppassen geblazen. De raketten zorgden voor een goede greep op de sneeuw en steunend op de wandelstokken viel het al bij al goed mee. We zaten nu op een zuidwest helling en de sneeuw werd wak of ontbrak. Dan maar zonder raketten verder. Het oversteken van een steil lawineveld op harde sneeuw vergde alpine ervaring, opletten geblazen! Kaart hoogtemeter en kompas werden weer boven gehaald, want de lawine had de weg danig verlegd. Aan de bovenzijde van een weide werd er gegeten; een hert traverseerde onderaan de weide. Jo profiteerde optimaal van de zon en ontblote zijn bovenlichaam terwijl anderen meer heil zochten met een truitje meer. We daalden nog een heel stuk, zover dat ik er niet meer gerust in was dat we wel goed liepen; we moesten toch meer naar rechts traverseren? Maar Henk wist het en vond nog wat lager het juiste pad dat ons naar rechts leidde. De weg liep nu stelselmatig weer omhoog, passeerde een boerderij, en liep uit op een nieuwe houten jagershut, waar we aan een tafel met banken pauzeerden. Fris water stroomde uit een leiding en leste onze dorst. Opzij de hut lagen allerlei lege flessen, maar geen enkele bevatte nog een scheutje brandewijn… . We hadden een uitzicht op de slordige boerderij, maar de daarachter, half in de nevel verstoken silhouetten van de bergen maakten dit goed. Ver kon het niet meer zijn, de auto's riepen ons en 'krak, krak,krak' daar gingen we weer. De okerkleurige rotswand van de Mont Margériaz (1845m) straalde in de zon en had iets weg van een dolomiet. Henk liep voorop te babbelen met Wim, zijn stem doorkliefde de stilte, op het geluid van onze raketten na. Henk praatte heel de tijd, gedurende heel de tocht! Wat een fysiek had hij! Maar nu dit opviel, stoorde het mij.
Later in het hotel maakte ik hem hierop attent waarop hij lachend repliceerde dat hij zo hard babbelde om mijn gehijg niet te horen!! Bovenaan de helling bereikten we een skipiste die we dan weer moesten afdalen en dan waren er de auto's…. .
Bedankt Henk dat je ons meenam naar dit mooi brokje natuur en op deze wijze hebt laten ontdekken. Christine, Wim,Guido en Jo bedankt voor het fijne gezelschap en het geduld… .
Herman Bovée