Afgelopen jaar las ik het verslag van de sneeuwschoenentocht editie 2009. Na dit gelezen te hebben besloot ik me resoluut in te schrijven voor de editie 2010 naar het Massif des Bauges. Een vrij onbekend massief, ten noorden van de Vanoise en ten zuidwesten van het Mont Blanc-massief. Meer specifiek tussen Annecy, Chambéry en Aix les Bains. 4 dagen lang dagtochten maken van om en bij de 15 km met een gemiddelde van 1000hm. Een actieve rustvakantie dacht ik. Sneeuwschoenwandelen was tot dan onbekend terrein voor mij.
Onze uitvalsbasis was la Fruitière d'Arith in het gelijknamige dorpje. Daar werden we in de watten gelegd door de mooie Sophie en de sympathieke Gerard, tevens een culinair wonder. Elke avond toverde hij een typisch Frans eetfestijn op tafel voor zijn gasten. Dat zat dus ook snor.
Zondag 21 februari.
Om 07u30 wijst de thermometer 3°C aan. Het was een zachte nacht. De overvloedige sneeuwval van de afgelopen weken smelt langzaam maar zeker weg in de vallei. Gelukkig starten we de tocht op ongeveer 1000m hoogte. Hierdoor ondervinden we van de dooi weinig hinder en kunnen we de sneeuwraketten direct aanbinden. Vanop de parking aanschouwen we ons doel van de dag, Pointe de Galoppaz. Prachtig hoe de top al schittert in het opkomende zonlicht.
Henk, onze gids, brieft zijn volgelingen over wat de dag zal brengen. Zigzag steil omhoog luidt het. Eenvoudig dus. De oren van Hugo en Guido krullen al een beetje. Op een gezapig tempo klimmen we, steil, met momenten ijzig, steil door het dennenbos omhoog. 6 sneeuwschoeners op een rijtje. Sommige momenten lijkt het wel op een rij ganzen met moeder kloek op kop. Stilaan wordt het lichter boven de boomtoppen. De eerste col in zicht, nog even. Na een uurtje klimmen en 450m hoger bereiken we de eerste col. De zonnestralen schijnen ons tegemoet in dit sprookjesachtige decor. Hugo sluit de achterhoede van de bende. Zijn duivels reeds ontbonden, hij is al diep geweest. De regel is: "Iedereen zijn eigen tempo bergop", zoals 
"Samen uit, samen thuis."
Wat volgt is een glooiend traject over een plateau, inde verte doemt de top op. Een aantal toerskiërs zijn ons al voorgegaan en verplaatsen zich zigzaggend over de 'steile' helling naar de top. Sneeuw gaat blijkbaar meer liggen, hoe dichter je erbij komt. Maw, de helling lijkt minder steil van dichtbij dan van veraf gezien. Zo was het ook. Even later stonden we op de scherpe graad naar de top, gewoonweg prachtig! Zon, sneeuw en een uitstekend zicht op de Mont Blanc, de Vanoise en de Chartreuse. De gure wind gunt ons echter niet veel tijd om te genieten van dit magische punt. De gevoelstemperatuur ligt ver onder het vriespunt. Snel dalen we af door de diepe poedersneeuw naar een beschutte plek om te picknicken. Heerlijk om hier je boterhammekes te verorberen. Maar weer gunde wind ons niet veel tijd en joeg ons verder naar het tweede topje van de dag, … . deze route is duidelijk minder betreden. Onder een verse laag sneeuw ontwaren we nog vage sporen van sneeuwschoenen. Kriskras over de berg lopen talrijke diersporen. Van groot naar klein, van steenbokken, gemzen naar konijnen? Henk besluit om even één van de diersporen te volgen om een alternatieve route te ontdekken. Dieren volgen immers bestaande paadjes die nu door sneeuw bedekt zijn. Of is het andersom? Henk keert al gauw terug van een "death end". Het pad slingert verder tussen met sneeuw bedekte rotsen en bomen. Prachtig en heerlijk rustgevend.
De afdaling liep echter niet van een leien dakje, maar eerder van een ijzig dakje. Opperste concentratie en voorzichtigheid konden echter geen weerstand bieden aan de veelvuldige slippers. Voldaan komen we terug aan de parking. Tijd voor het aperitief!
Maandag 22 februari.
Zondagavond geeft Meteofrance regen voor de komende dag. Aiaiai, iedereen houdt zijn hart al vast. 's Nachts klettert de regen op het dak. Tot ieders verbazing breekt bij het ochtendgloren de zon door. Het werd een extreem mooie dag!
Gisteren hadden we al een glimp opgevangen van onze bestemming voor vandaag. Le Mont Colombier, tevens met zijn 2048m het hoogste punt van onze tocht. "De koninginnedag" mochten we wel stellen. De briefing van Henk was wederom eenvoudig. Ongeveer 1200m stijgen naar de top en dan terug naar beneden. De top ziet er vanuit het dal best wel indrukwekkend uit. Hopelijk gaat deze sneeuwhelling ook wat liggen als we ervoor staan. We volgen hier een gedeelte van de Tour des Bauges (GR).
De aanloop gaat geleidelijk aan door een bos, op en neer. Ne een 2-tal uren later sluiten we aan op een populaire tourskiroute richting de col de la Cochette. (opgelet , er zijn maar liefst 4 col de la cochetten in Les Bauges)
Het pad naar de col stijgt in grote zigzaggen boven de bomen uit. Recht voor ons doemt de Mont Colombier op. Aangekomen op de col besluiten we te lunchen. De verwachtingen zijn een beetje gespannen. Een deel van de groep besluit om de top te laten voor wat het is en onder de top door te traverseren naar de chalet de Rosanne in de hoop hier een pannekoekske te kunnen eten. Hier zouden we terug afspreken. Christine kan niet wachten en besluit een toppoging te wagen. 350m stijgen luid het verdikt, over een pittige helling. Even later volg ik met Henk in mijn spoor. Ik besluit directissimo te gaan tot bij Christine in plaats van het gemaakte spoor te volgen. Het is zwaar sporen, stevig in't rood gaan. Rustigaan vorderen we, 
meter voor meter, nu en dan genietend van het uitzicht en de heerlijke zon. Henk heeft ondertussen een signaal opgevangen van de drie achterblijvers. De traversé onder de top door is te riskant. Op sommige stukken is het zeer ijzig met een hellingsgraad van 30-35°. Sneeuwschoenen zijn hier niet voor geschikt. Hugo, Walter en Guido besluiten langs een andere route af te dalen. Even later staan Henk, Christine en ik op de top, wat een zicht! In de verte zien we de chalet de Rosanne; rechttoe, rechtaan. Ondanks de raketten zakken we nog stevig weg in de losse sneeuw. Christine heeft wat technische probleempjes en probeert al schuivend naar beneden te komen, maar dit blijkt ook niet de beste manier te zijn. Een dikke 6 uur later komen we terug aan de parking, waar ieder van ons zich trakteert op een liter bioappelsap en lekkere Tomme van de Vanoise. Dat hebben we verdiend. Tijd voor het aperitief!
Met dank aan Henk, onze gids en organisator van BAC Antwerpen, het toffe gezelschap, Hugo, Walter, Guido en Christinne. Volgend jaar weer van de partij!
Bert