Cogne, januari 2011
Als het jaar nog kersvers is, trekken we er meestal op uit om te gaan ijsklimmen. Cogne in het Gran Paradiso-massief heeft hiervoor mijn hart gestolen. Je zit al op hoogte (Cogne ligt op ongeveer 1600 m hoogte) waardoor de kans op ijs erg hoog is, er zijn massaal veel ijswatervallen in alle moeilijkheidsgraden, het is gelegen in een Nationaal Park zodat er geen skiliftjes onze paden doorkruisen, we hebben daar een heel tof hotelletje ontdekt waar vele cascatisten (Italiaans voor ijsklimmers) komen en waar de madam des huizes dagelijks contact opneemt met de gidsen i.v.m. de condities van de sneeuw en het ijs; in dat hotelletje is er veel info te vinden over vele watervallen uit de omgeving en wordt er ook een boek bijgehouden waar de ijsklimmers de nodige info inzetten (ijscondities, ...) over de routes die ze geklommen hebben.
Dit jaar trokken we voldoende tijd uit zodat we toch 4 ½ dag konden klimmen, wel nodig want na een jaartje moet je terug het nodige vertrouwenin het ijs krijgen en je klimtechniek terug bijschaven. Als "opwarmertje" trokken we eerste namiddag naar de Cascade de Lilaz, zeer makkelijk te bereiken (slechts 15 minuutjes aanlopen) en hier ligt een ijswand waar je verschillende routes van 1 touwlengte naast elkaar kan doen gaande van makkelijk(graad 3) tot iets moeilijker (graad 4+) en waar je ook hier en daar een vertikaal stukje ijs kan kiezen omdat we zoiets de volgende dagen ook vaak zouden moeten overwinnen.
In Cogne liggen verschillende valleien naast elkaar, allemaal noord-zuid georiënteerd met aan beide zijden de nodige watervallen die dus ofwel naar het westen of naar het oosten gericht zijn : interessant om weten als het lawinerisico hoog is wat dit jaar niet het geval was. De meest gebruikte valleien om te gaan ijsklimmen zijn deze van Valeille (te vertrekken in Lilaz) of deze van Valnontey (te vertrekken in Valnontey ten zuiden van Cogne).
Dag 2 zijn we in Valeille de waterval "Chandelle Levure" gaan beklimmen, 4de graads ijs met hierin enkele passages van 10 m vertikaal ijs en in totaal 140 m hoog. We waren blijkbaar niet de enigen in deze waterval zodat we de laatste lengte lieten voor wat het was (filevorming in het ijs is niet zo leuk), snel afdaalden (de nodige relais waren aanwezig) en daarna nog snel – recht tegenover waar we geklommen hadden - de eerste 2 touwlengtes van Cold Couloir (4+) konden uittesten omdat deze route van 600 m (volgens de topo's) als nummer 1 op ons verlanglijstje stond. De klim, zo goed als vertikaal over een volledige touwlengte (= 60 m bij ijsklimmers), viel beter mee dan we eerst hadden vermoed, dus ... die Cold Couloir moest er dit jaar aan geloven !
Dag 3 werd een heel lange dag, de aanloop in Valnontey naar "Flash Estuvo" duurde al 3 uren en we waren al 500 hoogtemeters in de verse sneeuw geklommen alvorens we de stijgijzers konden aanbinden. Het was duidelijk dat er hier niet zoveel volk passeerde: het ijs was niet "geprepareerd" door voorgangers en relaisstanden waren zo goed als afwezig. In 5 touwlengtes waren we boven, de afdaling zou in 4 volle touwlengtes kunnen verlopen : hiervoor moesten we dan wel in het ijs gaan knutselen om een "abalakov" te installeren (touwtje dat door het ijs wordt getrokken en dan als relais kan gebruikt worden), of diende een natuurlijke ijsstallagtiet als "zandloper" waarrond je het touw moest aanbrengen om er langs af te dalen. Alles bij elkaar waren we die dag 10 uren op de been zodat een stevige 5-gangenmenu in ons sympathiek hotelletje geen overdadige luxe was.
Dag 4 wilden we wat korter houden, we wilden ons wat sparen voor dag 5 op de Cold Couloir én in ons hotel was een sauna, ook weeral goed meegenomen ! We trokken naar Gran Val in Valnontey, een flink uurtje aanlopen en dan 4 touwlengtes met hier en daar een quasi vertikale passage erin. Alles liep als een trein, we waren klaar voor de grote uitdaging van morgen.
Dag 5 werd dus de beklimming van de Cold Couloir, de informatie die we kenden was beperkt, toch zeker voor een ijsbeklimming van 600 meter; het zouden maar 7 touwlengtes zijn en daarna volgde nog een niet verplichte uitklim; je zou ook via 7 rappels terug veilig beneden zijn. De praktijk was wel anders, we hebben 14 touwlengtes gedaan waar 4 ervan als 4+ stonden gequoteerd (volledige touwlengtes van 80 à 90°), 2 van deze lengtes hebben we nog ontdubbeld omdat we vreesden niet in eenmaal boven te geraken met onze "slechts" 11 ijsvijzen. Hier en daar waren er tussen de ijstorens nog sneeuwpassages. De voorlaatste hindernis was een minder steile(70°, maar toch 3+/4 van moeilijkheid) waterval van 100 m lang over bikkelhard ijs, dan toch liever steiler ijs waar je de ijsbijl moeiteloos (???) kan inplanten. Na nog geploeter en geklauter door bijna vertikale half verharde onstabiele sneeuw dachten we eindelijk boven te zijn, we waren al ruim 6 u aan 't klimmen en al 400 m hoger gekomen. Nog 1 makkelijke zone (3de graad) scheidde ons nog van het vermoedelijke einde van de klimpassages. De klok tikte 15.30 u, dus nog 2 uur alvorens het donker zou worden. Het gezond verstand en de veiligheid primeerden en zo besloten we vlak voor de top terug te keren. Met een stuk touw creëerden we een provisoire relais om af te dalen. Ik liet daar een gedenksteentje achter voor een verongelukte klimmer die me al jaren zot had gemaakt voor deze route. En nu maar hopen dat die provisoire relais, een andere mogelijkheid was er niet, zou volstaan. 60 m lager vond Geert een abalakov die reeds enkele centimeters in het ijs was verdwenen: uitkappen en een knoopje erbij leggen zodat we het verzwakte stuk van het touwtje niet opnieuw moesten gebruiken. De rest van de afdaling verliep vlot, we stonden er wel van versteld langs welke steile stukken we omhoog waren geklommen, en zelfs de zogezegd gemakkelijkere stukken leken van bovenuit veel steiler dan tijdens de klim. Na anderhalf uur rapellen bereikten we terug onze sneeuwraketten die we aan de voet van de klim hadden achtergelaten. Het klimavontuur zat erop, nu nog een uurtje terugwandelen tot de wagen. Ook nu was de 5-gangenmenu een aangename verwelkoming in ons hotel !
Geert en Henk
Info:
Logies voor ijsklimmers rondom Cogne: