Busje komt zo. Oei het busje is er al. Ik zwierde mijn boekentas in een hoek en trok sportievere kledij aan. Het was vrijdagmiddag 20 februari , het begin van onze "sneeuwschoenentocht" in de Chablais. Walter en ik werden opgehaald ,voor een heus avontuur, door Herman. Ivo en Walter De Groof waren al paraat. Na 10 km stonden we al stil in Kasterlee. Dit was onze eerste file en zeker niet de laatste. Na een overnachting en nog enkele files ariveerden we, wat later dan afgesproken, in Chevenoz aan de kerk. Hier wachtten de anderen, Henk onze gids, Herman onze cameraman, Wim, Geert en Guido ons op. Na een begroeting stelde Henk voor om het gele busje te volgen en een eerste inlooptochtje te maken. We vertrokken vanuit Ecotex naar de Col de Plan Champ op 1622 m. We trokken warme jassen aan en een rugzak met drank en wat eten. Sneeuw was er in overvloed en we konden dan ook snel onze raketten aanbinden. Voor mij was het de eerste keer. De eerste stappen waren wat onwennig, een eendepas leek het meer. Maar het kwakkelgangetje veranderde vlug in een fikse pas. Al snel lieten we de bewoonde wereld achter ons en kregen we een weids panorama met sneeuwkristallen die glinsterden als diamanten aan een staalblauwe hemel. Prachtig! De stilte was bijna surrealistisch. Enkel het kraken van de sneeuw onder onze schoenen en een hijgende ademhaling was hoorbaar. Al bij de eerste tocht zat de pas er goed in en stelde Henk voor om nog een colletje mee door te nemen. We stegen nog een hondertal meter en daalden af via een avontuurlijk pad waarbij het zoeken was of we onder of over de bomen zouden kruipen. We stapten een 6.30 uur en legden een 950 hoogtemeters af. Pittig als start. We reden samen naar Abondance waar we werden opgewacht en verwelkomd door Rosie onze charmante gastvrouw. De kamers werden verdeeld en iedereen installeerde zich in de gezellige chalet ALPINE ABONDANCE. Na een lekkere lasagne met een glaasje wijn was het snel stil.
De tweede dag vertrokken vanuit de chalet voor een dagtocht naar Pointe des Follys op 1674 m. We gingen langs de gesloten skipiste naar boven en trokken zo de bergen in. Het sneeuwde die dag en dit gaf het landschap en feeëriek tintje. Er lag al heel veel sneeuw en er kwam nog een laagje bovenop. Voor de eerste spoortrekker was het een hele karwei om er door te komen. Henk deed dit schitterend maar liet het zware werk toch af en toe over aan andere dappere mannen. Geert spoorde snel en vakkundig. Voor hem was dit maar een inlooptochtje voor het echte werk over enkele maanden in Alaska . Denali, Yes I can! Walter nam ook over en kon al zijn energie kwijt. Iedereen volgde mooi op een rij en wij stapten op ons eigen ritme. Ivo liep regelmatig voor mij en met een vast tred liet hij sporen na die moeiteloos te volgen waren. 's Middag picknicken in de sneeuw had zo zijn charme en de warme thee warmde me weer helemaal op. Lang bleven we niet zitten want we hadden nog wat kilometers voor de boeg. Het steile afdalen naar l' Eceuille bleef wat onwennig met sneeuwraketten en ik nam dan ook mijn tijd om rustig af te dalen. Toch zakte ik regelmatig weg en kwam een paar meters lager terecht. De sneeuw was zacht en masseerde mijn hele lichaam. Het was een all-in vakantie! 's Avonds verraste Rosie ons weer op een lekkere maaltijd en werd de tocht van de volgende dag besproken. Henk noemde dit de "Koninginnentocht ". Op de map duidde hij de tocht aan en gaf aan dat dit de bekroning was van de reis. Ik had zoal mijn bedenkingen, 1600 hoogtemeters en een 11 stapuren schrokken mij wel af. Ik was de enige vrouw in het mannelijke gezelschap en had wel wat twijfels. Ik sliep er een nachtje over en bekeek het wel. Die nacht verliep met hoesten en niezen. Mijn keuze was snel gemaakt , ik bleef in de chalet samen met onze cameraman Herman. Het weer was niet zo best, alles zat dicht en het sneeuwde lichtjes. We waren benieuw hoe het daarboven was.
Pas twaalf uur later was de groep terug. Duidelijk vermoeid maar heel voldaan deed het bij iedereen deugd om de bottines weer uit te doen. Henk had een koninklijke aperitief voorzien om te toosten op de goede afloop. De bubbels smaakten heerlijk en ik was trots op de prestaties van de groep. Na een glaasje kwamen de tongen los. De klim was zwaar geweest en boven was er zoveel mist dat het zicht te beperkt was om te weten welke richting ze uit moesten. Henk heeft met kaart, kompas en hoogtemeter in de hand, iedereen veilig verder geloodst. De afdaling was lang en zwaar maar in de vallei was het weer iets beter en was de omgeving wondermooi. Henk geeft de wandeling als volgt weer:" dag 3 vanuit Vacheresse naar de Mont Baron, dan constant de graat volgen langs Tête des Fieux (1772 m) en de Pointe de Pelliye (1908 m) om dan terug af te dalen en een kort klimmetje naar de col Les Portes d' Oche (1937 m); van daaruit was het zichtbaarheid zero (white out) zodat we met kompas en hoogtemeter op zoek moesten naar de 2 volgende cols (Col de Pavis en Col de Bise): gelukkig was er Geert Denali die het spoor trok zodat ik de richting steeds kon corrigeren, na deze col was het terug volledig open en konden we zonder problemen afdalen naar de refuge de Bise; onderweg hebben we dan op de sneeuwraketten het spoor moeten trekken voor toerskiërs die niet vooruit geraakten in de diepsneeuw; vanuit de refuge de Bise was het nog 10 km afdalen tot in Vacheresse: 1600 hoogtemeters en 11 u onderweg. "
Alle verloren calorieën van die dag moesten terug aangevuld worden en het avondeten werd geapprecieerd door iedereen. Iedereen sliep als een roos. Intussen was het al dinsdag en vertrokken we vanuit de Col du Corbier langs de zuidzijde naar de Col de Plan Champ. Hier was het weer "bushbashing" tot Henk een goed spoor vond. De zon was terug en liet ons weer genieten van een prachtig panorama. We trokken verder naar de Col de Nicodex en we keerden terug naar Col de Corbier. Onderweg zijn we verschillende couloirs getraverseerd waar het niet aangewezen was een slippertje te maken. Toch nog een pittige afsluiter met 1160 hoogtemeters en 7.30 uur onderweg. Terug in de chalet ging het er heel gemoedelijk aan toe. Een pintje en een geestrijk drankje uit de drinkbus van Walter smaakten heerlijk. Rosie had weer lekker gekookt en bleef gezellig mee natafelen. Zij was een wereldse vrouw met een uitgesproken mening en nog veel plannen. Als afsluiter trakteerde Herman met Genépi . Een heerlijk kruidendrankje uit de streek van de Savoy. De gesprekken aan tafel werden heel geanimeerd en iedereen was content over de tochten. Het was intens, ontspannend en vermoeiend, zon en sneeuw, puffen en hijgen, up en down, contrasten die ik niet snel vergeet.
Woensdagmorgen vertrok iedereen terug naar huis met rugzak vol herinneringen. Bedankt aan Henk, onze gids, aan Herman voor het filmen en aan heel de ploeg voor het toffe gezelschap. Op reis gaan met negen mannen is echt wel een aanrader!
Groeten, Greet .